HET begin: nu ga ik goed voor mijzelf zorgen!

Soms heb je zo’n moment dat je denkt: waar BEN ik mee bezig? Wat gebeurt er nu allemaal? Wáaaaarom DOE ik dit? En dat je je realiseert dat je dagen, maanden, jaren geleefd wordt en daar ook gewoon aan toe hebt gegeven..

Natuurlijk is er dat gevoel van ontevredenheid en knaagt er iets, maar je komt er niet toe om hier echt gehoor aan te geven, want het KAN niet en.. dit en dit en dit.. MOET(!) er allemaal eerst voordat je aandacht aan jezelf mag geven. Laten we onszelf vooral niet voor laten gaan, nee eerst de kinderen, je partner, je werk, je verplichtingen, kinderfeestje hier, hulpouder daar, ‘kind nr.1’ moet spugen ojee nu wordt ‘kind nr.2’ ook ziek, manlief moet overwerken, de oppas gaat met vakantie (moet kunnen hoor!), je vriendin heeft hulp nodig, we verhuizen ook even tussendoor etc. Ehhh..joehoe..ik ben er ook nog!

Tegen wie zeg ik dat nu eigenlijk?

Op het moment dat je denkt dat het eindelijk wat meer ritme krijgt…Yess kan ik eindelijk die stapel administratie wegwerken (serieus?) en de ramen eens lappen en oja die megaberg met foto’s van de kinderen inplakken. Kind nr. 1 heeft nog een keurig ingeplakt babyboek, kind nr. 2 door alle hectiek nog niet.. Hee daar komt mijn maatje SCHULDgevoel ook weer om de hoek kijken. Niet dat ‘ie vaak weg is hoor, want hij is erg aan mij gehecht en ik ook aan hem want ik kan ‘m maar moeilijk…LOSLATEN…!

Plop..daar viel een traan..loslaten.. ja dat komt binnen zeg. Hoe moeilijk is dat dan? Sommigen hebben een natuurtalent (meestal mannen, uitzonderingen daargelaten), maar vrouwen hebben daar vaak meer moeite mee. En daarmee maken we het onszelf ZO moeilijk. Als ik voor mijzelf spreek, ik heb dan ook echt het gevoel dat alles gedaan MOET worden en dat het NOT DONE is dat ik even een momentje niets doe. Het kan toch niet anders…of wel? Bij deze gedachte ontstaat er al een klein gevoel van opluchting…zou het ècht anders kunnen?? Kippenvel..JA DAT KAN! HOE DAN?

Gek genoeg door jezelf op nr. 1 te zetten. Maar dat is toch ONMOGELIJK hoor ik je denken? Maar als jij jezelf op nr. 1 zet valt niet gelijk alles om. Het heeft te maken met je MINDSET. Hoe belangrijk vind jij jezelf? Zou je wat milder voor jezelf kunnen zijn? Behandel jezelf zoals je wilt dat anderen jou behandelen…

Begin desnoods met kleine dingen, een momentje voor jezelf, even een boek lezen in plaats van die zich steeds vermenigvuldigende was, zet een muziekje op waar je helemaal in op kan gaan, wandel door de natuur,.. begin ERGENS, maar ga jezelf belangrijk vinden, want ook JIJ VERDIENT HET om goed voor jezelf te zorgen. Enne… zullen we wat afspreken? Als jij het doet, doe ik het ook.

Liefs,
Eva