Je wilt wel maar het is zo moeilijk

 

Je legde het boek voor mij neer.

En vroeg: “Is het een idee dat ik toch dit afvalboek ga volgen? …want ik vind het zo moeilijk wat ik moet eten”, voegde je eraan toe.

Ik keek geïnteresseerd naar het boek en bladerde naar de menu’s.

“Wat vind je zelf?” vroeg ik.

Je vertelde dat de voorbeeldmaaltijden niet altijd even praktisch zijn. Soms moest je ‘aparte dingen’ maken waardoor je met veel restjes bleef zitten. Je ‘mocht van het boek’ dan wel vaker deze dag doen, maar dat vond je niet fijn. De voorbeelden uit dit boek pasten eigenlijk helemaal niet bij jou.

Ik vroeg je wat je precies moeilijk vond.

Je begon te vertellen, dat je vaak twijfelde, dat je onzeker bent of je iets beter wel of niet kan eten, of als iemand zich ermee gaat bemoeien. Dan wordt je boos. Je weet het dan al helemaal niet meer. “Ik ben ook bang dat ik teveel eet. Eigenlijk heb ik altijd het idee dat ik het niet goed doe. Dat ik faal”, zei je.

Ik zag dat je heel graag anders wilde, maar het niet voor elkaar kreeg om het anders te doen. Jouw eigen gedachten over hoe je dit moest aanpakken zaten je duidelijk in de weg.

Jouw oude overtuigingen maakten je onzeker en lieten je twijfelen. Zullen we daar eens verder naar kijken?” vroeg ik je. “Ik denk dat jij heel goed weet wat wel of niet goed voor je is, maar het zijn die overtuigingen die je in de weg staan bij het bereiken van je doelen. Je hebt als hoofddoel afvallen, maar is er misschien nog een ander doel wat je eerst wilt behalen? Zoals zelfverzekerder worden als het over je voedselkeuzes gaat. Steviger in je schoenen staan als iemand zich ongevraagd met jouw (eet)keuzes bemoeit? Meer vertrouwen op je eigen kennis en kunnen?”

De tranen stonden in je ogen. Je knikte. “Ja,” zei je, “ik geloof inderdaad dat dat eerst nodig is”.

We spraken over de tools en handvatten die je kan gebruiken voor het veranderen van jouw overtuigingen. Hoe je nieuwe gedachtepaden in je hersens kan ontwikkelen. Gedachten en overtuigingen die je gaan helpen in plaats van tegenwerken.

Het is geen makkelijke weg. Het is vaak confronterend, maar ik zie aan je dat het ook veel verhelderd en dat je je bewuster wordt van waarom je de dingen doet zoals je ze doet.

Het is een proces. Eén waarbij je zelf vaak niet kunt zien of ‘je er al bent’ totdat je letterlijk in de gewenste situatie bent aangekomen. Een proces waarin het soms makkelijker lijkt om terug te gaan naar het vertrouwde. Naar de vertrouwde situaties. Zoals de situatie waarin je afvalboeken opvolgt. Dit een korte tijd volhoudt en weer terugvalt in je oude gewoonten.

Ik vroeg je aan het einde van ons gesprek: “Hoe denk je nu over de vraag die je mij bij binnenkomst stelde?” Je vertelde dat je uit het boek wel maaltijdideeën wil gebruiken die bij je passen, maar dat je verder jouw eigen persoonlijke richtlijn wilt volgen. De richtlijn die wij samen voor jou hadden gemaakt in een eerder gesprek. Die gebaseerd is op wat jij lichamelijk nodig hebt aan voeding, wat bij je past èn wat je goed kan volhouden. Mits die oude overtuigingen ‘geen roet in het eten’ gooien…. Maar daar wordt liefdevol aan gewerkt.

Je gaat persoonlijk groeien en dit keer niet in gewicht 😉